Λονδίνο 1893. Μετ[alpha]́ τον θ[alpha]́ν[alpha]το του [alpha]́ντρ[alpha] της, η Κόρ[alpha] Σίμ[pi]ορν, [alpha]ν[alpha]́μεσ[alpha] στη θλίψη κ[alpha]ι στην [alpha]ν[alpha]κούφιση, [alpha][pi]οσύρετ[alpha]ι στην εξοχή με τον [gamma]ιο της. Εκεί θ[alpha] [alpha]κούσει ιστορίες [gamma]ι[alpha] τον "Όφη του Έσσεξ", έν[alpha] [pi]λ[alpha]́σμ[alpha] της λ[alpha]ϊκής [pi][alpha]ρ[alpha]́δοσης [pi]ου λέ[gamma]ετ[alpha]ι ότι ε[pi]έστρεψε κ[alpha]ι [pi]ερι[pi]λ[alpha]νιέτ[alpha]ι στους [beta][alpha]́λτους. Η Κόρ[alpha] ενθουσι[alpha]́ζετ[alpha]ι, [pi]ιστεύοντ[alpha]ς ότι ίσως [pi]ρόκειτ[alpha]ι [gamma]ι[alpha] κ[alpha]́[pi]οιο είδος [pi]ου δεν έχει [alpha]ν[alpha]κ[alpha]λυφθεί [alpha]κόμ[alpha]. Αν[alpha]ζητώντ[alpha]ς τ[alpha] ίχνη του, [pi]έφτει [pi][alpha]́νω στον Γουίλλι[alpha]μ Ρ[alpha]́νσομ, τον εφημέριο του Ολντ[gamma]ουίντερ, ο ο[pi]οίος [pi]ιστεύει ότι η θερ[alpha][pi]εί[alpha] [alpha]υτής της υστερί[alpha]ς [beta]ρίσκετ[alpha]ι στην [pi]ίστη, ενώ η Κόρ[alpha] είν[alpha]ι [pi]ε[pi]εισμένη [pi]ως η ε[pi]ιστήμη θ[alpha] δώσει τις [alpha][pi][alpha]ντήσεις. Μολονότι δι[alpha]φωνούν στ[alpha] [pi][alpha]́ντ[alpha], κ[alpha]́τι τους τρ[alpha][beta][alpha]́ει κοντ[alpha]́ κ[alpha]ι [alpha]λλ[alpha]́ζουν ο έν[alpha]ς τη ζωή του [alpha]́λλου με [alpha][pi]ροσδόκητους τρό[pi]ους... Ο Θρύλος του Έσσεξ είν[alpha]ι έν[alpha]ς ύμνος στην [alpha][gamma][alpha]́[pi]η -κ[alpha]ι σε όλ[alpha] [alpha]υτ[alpha]́ [pi]ου μοιρ[alpha]ζόμ[alpha]στε με τους [alpha]νθρώ[pi]ους [alpha]κόμη κι ότ[alpha]ν δι[alpha]φωνούμε- σε όλες της τις ενσ[alpha]ρκώσεις σε μι[alpha] ε[pi]οχή συν[alpha]ρ[pi][alpha]στικής -κ[alpha]ι τρομ[alpha]κτικής- [alpha]λλ[alpha][gamma]ής.