Wchodzimy w erę usieciowionego indywidualizmu opartego na wysoce kooperatywnym zbiorze ludzi i takim, który nie jest zależny jedynie od wymiarów finansowych. Przyszły rozwój społeczeństwa współpracy najprawdopodobniej uwarunkowany będzie tym, co przyniesie analiza big data, wykorzystanie uczenia maszynowego i rozwój Internetu Rzeczy (Internet of Things). Nadal jednak trzeba się będzie mierzyć z innymi istotnymi wyzwaniami, takimi jak przyszłość zatrudnienia w świecie postępującej automatyzacji, rola państwa w regulacji tych nowych procesów, jak też rosnąca (albo spadająca) chęć ludzi do współpracy, pomagania innym oraz dzielenia się wartościami i zasobami. Chcemy przedstawić zrównoważony ogląd tytułowego zjawiska pokazujący zarówno pozytywne, jak i negatywne strony istnienia kooperatywnych aspektów nowych technologii. Staramy się zaprezentować coś więcej niż kolejną krytykę społeczeństwa współpracy z perspektywy teorii krytycznej. Chcemy ponadto sformułować potencjalne przyszłe scenariusze rozwoju cyfrowej współpracy jako zjawiska społecznego. Skupiamy się na poszczególnych społecznościach, których istnienie warunkują technologie współpracy, aby w ten sposób opisać pojawiające się praktyki współdziałania.